Ik ben Irma Broeke (1956), een autodidactisch kunstenaar woonachtig in Amsterdam. Sinds 2022 ben ik begonnen met schilderen, een jaar waarin ik de diagnoses Parkinson en Alzheimer kreeg. Deze ingrijpende veranderingen hebben mijn dagelijks leven sterk beïnvloed, maar mijn creatieve geest is onaangetast gebleven. Kunst maken is voor mij een bron van kracht en troost geworden in deze uitdagende periode.

Als autodidact haal ik veel plezier uit het experimenteren met verschillende technieken, vormen en kleuren. Mijn werk bestaat voornamelijk uit kleurrijke, abstracte schilderijen en objecten, waarbij ik graag onconventionele materialen gebruik. Ik laat me niet beperken tot één stijl, maar geniet juist van de veelzijdigheid en vrijheid die kunst biedt.

Elk schilderij vertelt een verhaal. Mijn inspiratie haal ik uit persoonlijke ervaringen en maatschappelijke ontwikkelingen. Thema’s als sociaal onrecht, natuur en alles wat mij raakt, vinden hun weg naar mijn werk. Vaak werk ik aan meerdere schilderijen tegelijk, soms wel aan vijf of zes verschillende, omdat ideeën en emoties zich blijven aandienen.

Waar ik in het dagelijks leven de grenzen van mijn ziekte ervaar, vind ik in het schilderen een plek waar die beperkingen even niet bestaan. Kunst is voor mij een uitlaatklep, een manier om mijn emoties te verwerken. Het geeft me een gevoel van heling en kracht. Ik heb de ziekte, maar ik bén het niet. In mijn kunst kan ik mezelf laten zien.